پیام ویژه

آخرين مطالب

سرمقاله ایران/ تقلب در بی‌نهایت کوچک‌ها يادداشت

سرمقاله ایران/ تقلب در بی‌نهایت کوچک‌ها
  بزرگنمايي:

پیام ویژه - سرمقاله ایران/ تقلب در بی‌نهایت کوچک‌ها
٩
٠
ایران / « تقلب در بی‌نهایت کوچک‌ها » عنوان ستون "اول دفتر" روزنامه ایران است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
بیایید فرض کنیم که یک نفر دست می‌کند در جیب دیگری و مثلاً صد هزار تومان را می‌دزدد. یا داخل مغازه جنسی را برمی‌دارد و بدون آنکه پولش را بدهد سپس خارج می‌شود. فوری می‌گوییم آی دزد، آی دزد. مجازات و بدنامی و زندان و سوءسابقه در انتظار این مجرم است. فارغ از اینکه بپرسیم چرا مرتکب چنین جرمی شده است. این نوع رفتارها برای همگان شناخته شده است و مردم تردیدی در مجرمانه بودن آن ندارند، هرچند این مجرم از روی ناچاری مرتکب آن شده باشد.
حالا بیاییم فلان رئیس بانک را ببینیم که با همکاری دیگران هزاران میلیارد تومان وام داده که غیرقانونی است و صدها میلیارد رشوه گرفته‌اند. چون رقم بالاست، باز هم مردم و جامعه حساس می‌شوند و مفسد اقتصادی به او گفته می‌شود و زندان و شاید هم اعدام در انتظارش باشد. هر چند احساس نمی‌کنند که مستقیماً از جیب خودشان رفته‌ است. حالا بیایید یک کاسبی فریبکارانه با ستاره مربع (*#) را تحت عنوان ارزش افزوده راه بیندازیم و بدون هیچ تولید مفیدی از مردم عادی ارقام اندکی را ماهانه بگیریم. برای کسی که ماهی 20 هزار تومان هزینه تلفن همراه می‌دهد، شاید اهمیتی نداشته باشد که 21 هزار تومان بدهد. ولی هنگامی که متوجه شویم یک میلیون یا ده میلیون نفر دچار این پرداخت می‌شوند، آنگاه به اهمیت این ارقام پی می‌بریم. به این می‌گویند بی‌نهایت کوچک‌هایی که خیلی بزرگ هستند. کسانی که این پول را بالا می‌کشند نه برچسب دزد به آنها زده می‌شود و نه زندان می‌روند. حتی مدال کارآفرین هم به خودشان می‌دهند. در حالی که ارقامی که آنان بدون هیچ زحمت و خطری به جیب می‌زنند از هر دو نوع دزدی دیگر بیشتر است، ولی این کار نه تنها به دادگاه و محاکمه کشیده نمی‌شود، بلکه عاملان آن مدعی و طلبکار هم هستند. پس چرا این ماجرا به عرصه عمومی و دادگاه کشیده نمی‌شود؟ به چند علت.
اول اینکه ارقام آن برای هر فرد به نسبت کوچک است. ارزش پیگیری فردی را ندارد. بسیاری از مردم یک انتقادی می‌کنند و تمام می‌شود. زیرا زیان آن برای تک‌تک افراد قابل توجه نیست.
ولی علت دوم مهم‌تر است. در جوامع پیشرفته برای حل مشکل اول می‌کوشند که دفاع از حقوق مردم را به عهده نهادهای مدنی و مستقل قرار دهند تا آنها از طرف همه مصرف‌کنندگان شکایت کنند که در این صورت مبلغ مطالبات ارقام بسیار بزرگی خواهد شد. ولی در ایران اعتبار حقوقی این نهادها چندان به رسمیت شناخته نمی‌شود.
و بالاخره علت سوم ناآگاهی است. جامعه جدید هرچه پیشرفت می‌کند، نیاز به تقسیم کار و تخصص‌های ویژه نیز بیشتر می‌شود. اگر صد سال پیش فقط یک شغل با عنوان حکیم داشتیم که همه کارهای پزشکی و غیر آن را انجام می‌داد، اکنون ده‌ها رشته تخصصی پزشکی داریم حتی دندانپزشکی نیز به چندین شاخه تخصصی تقسیم شده است. بنابراین باید کسانی باشند که مردم را از شیوه‌های کوناگون کلاهبرداری آگاه کنند. مردم با مسائل فضای مجازی و اینترنت و شبکه ارتباطی جدید آشنایی عمیقی ندارند. رد و بدل شدن پول‌های خلاف را در این فضا نمی‌بینند. اینجا وظیفه وزارت ارتباطات است که در هر سه زمینه وارد میدان شود. در زمینه اول به‌طور مستند توضیح دهد که بی‌نهایت کوچک‌ها، کوچک نیستند، بلکه ارقام بسیار کلان و وحشتناکی هستند.
دوم اینکه این وزارتخانه در نقش مدافع حقوق مردم وارد شود و از متقلبان شکایت کند و حقوق مردم را استیفا نماید و بالاخره با تهیه کلیپ‌هایی آموزنده به مردم نشان دهد که چگونه از خود و از پول خود در برابر این متقلبان اینترنتی و ارتباطی حفاظت کنند. البته این راهی سخت است. برای اینکه همه این پول‌های متقلبانه به جیب یک نفر نمی‌رود. بلکه به چند قسمت تقسیم می‌شود و همه آنان درصدد حفظ آن هستند. همچنین بخش خصوصی یا شبه‌خصوصی آن حاضر نیست که از این پول مفت و مجانی که بدون هیچ کوشش و ریسکی به دست می‌آورد دل برکند. لذا اقدام به جوسازی می‌کنند. بخشی از پول را میان رسانه‌های وابسته خرج می‌کنند. چه بسا با عناصری از صاحبان قدرت شریک باشند و حملاتی علیه مدافعان مردم طراحی و اجرا خواهند کرد. هنگامی که منافع آنان در خطر قرار می‌گیرد و ضرورت حفظ آن پیش می‌آید همه ابزارها به‌کار گرفته خواهد شد. کسانی که ببینند، صدها و هزاران میلیارد درآمد متقلبانه و غیرمفید آنان در حال پایان یافتن است به هر ابزاری برای جلوگیری از دچار شدن به این سرنوشت متوسل خواهند شد.


نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

این بار تهدید روحانی به محاکمه

مفسدان در حاشیه امن دعواهای جناحی

درسی برای مشوقان تخریب‌ها

فاجعه بارش باران‌های اسیدی بر سر تخت جمشید

بازار مسکن تکان می‌خورد؟

درآمد روزانه 30 تا 45 میلیونی یک فیلترشکن

طالقانی اسم‌رمز محبوبیت

سرمقاله وطن امروز/ حکایت چشمان دوربین دولت

سرمقاله رسالت/ پرده‌برداری رسمی از چهره واقعی اروپا

سرمقاله شرق/ عقلانیت و اخلاق، محور رفتار پیامبر

سرمقاله اعتماد/ خبر خوب برای ما و سینما

سرمقاله ایران/ بازگشت به خیمه پیامبر

سرمقاله دنیای اقتصاد/ قواعد حاکم بر اختلافات سیاسی

سرمقاله جمهوری اسلامی/ تحلیل سیاسی هفته

سرمقاله جوان/ عراق، گذرگاه ژئواستراتژیک محور مقاومت

سرمقاله قدس/ هک حساب بانکی؛ بی‌احتیاطی کاربران یا عدم ارتقای پروتکل‌های بانکی؟

سرمقاله خراسان/ تا ابد تابنده چون خورشید

سرمقاله کیهان/ خُلق محمدی

هشدار ناشناس؛ افشای پشت پرده های کاخ سفید ترامپ

ترکیه مساله کردها را چگونه حل خواهد کرد؟

شانس‌های اقتصاد ایران برای خروج از رکود

تحلیل "فارن پالیسی" از مفهوم نقاشی های جدید بر دیوار سفارت آمریکا

العرب مطرح کرد: تلاش عمان برای میانجیگری میان ایران و عربستان

چرا اردوغان از اقدامات روسیه و آمریکا در سوریه ناراضی است؟

ترکیب احتمالی ایران برابر عراق

ثروت نفتی تازه ایران

اروپا متوجه خواسته‌های ایران نیست

تدلیس در آمار بیکاری

حفظ برجام با توقف جنگ اقتصادی آمریکا علیه ایران امکان پذیر است

یک مشت لایک و هزار آسیب

روحانی هر روز از اصول اقتصادی‌اش فاصله می‌گیرد

برجام بر باد، اروپا در خواب؟

پرونده جنجالی که رکورد گینس را شکست

یادم تو را فراموش!

انتقاد "عباس عبدی" از بازی با نظرسنجی

رونمایی از مکانیسم انتخاباتی اصولگرایان

اِن‌قُلتِ‌ پایداری‌ها

جنگ روایت‌ها در التحریر بغداد

پیچ تند روحانی

سودای بهارستانی یک سخنران

شهادت کابوس اسرائیلی ها در غزه

شوک جنگ تجاری برای 2020

چند همسری ازدواج سفید را شایع‌تر می‌کند

مقصر بیکاری کیست؟

احراز صلاحیت کاندیداها را به شهروندان بسپاریم

اصولگرایی منسوخ شده‌ کاری با آن نداریم

سرمقاله خراسان/ پشت پرده ماجراجویی جدید نتانیاهو

سرمقاله کیهان/ صدای آن طبل‌ها!

سرمقاله وطن امروز/ سناریوهایی که می‌تواند خطرناک باشد

سرمقاله رسالت/ پیش پای بزرگ‌ترها بایستید نه مقابلشان!