پیام ویژه

آخرين مطالب

سرمقاله جوان/ این صدای جوانان ایران بود آقای روحانی! يادداشت

سرمقاله جوان/ این صدای جوانان ایران بود آقای روحانی!
  بزرگنمايي:

پیام ویژه - سرمقاله جوان/ این صدای جوانان ایران بود آقای روحانی!
٦٩
٠
لینک کوتاه در کلیبرد کپی شد! http://akhr.ir/5798618
-->
روزنامه جوان / « این صدای جوانان ایران بود آقای روحانی! » عنوان یادداشت سردبیر روزنامه جوان، غلامرضا صادقیان است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
رئیس‌جمهور روحانی مطابق پیش‌بینی دوست و دشمن سفر به یزد را با سخنان تند و آرامش برانداز آغاز کرد و در شهر بادگیر‌ها در فصل برگریزان، برگ زرد کلام را به بال باد‌های پریشان سپرد و به هر سو درافکند. اینکه یک رئیس‌جمهور قابل پیش‌بینی باشد، چندان نیکو نیست، به‌ویژه اگر این پیش‌بینی‌ها در این گونه پیشامد‌ها باشد.
بخشی از سخنان رئیس‌جمهور- که در ماه‌های پایانی ریاست وی همچنان بر متهم کردن دولت‌های پیشین استوار است- از پیش آماده شده بود و حتی اگر مردم گردآمده پای سخنرانی، سکوت می‌کردند و یا «زنده باد روحانی» سر می‌دادند، باز هم آن سخنان زده می‌شد، شاید افزون‌تر و بدتر. اما حالا که جوانان یزدی شعار ملایم «اقتصاد، اقتصاد» می‌دهند، انتظار می‌رفت رئیس‌جمهور از این شعار ملایم استقبال کند و نهایتاً مشکل را به گردن بدعهدی به قول خودش کدخدای دنیا بیندازد و بحث تحریم‌ها را پیش بکشد، نه آنکه صدای جوانان یزدی را «صدای عده‌ای معدود که خواست امریکاست» بنامد و به آن بتازد. کار رئیس‌جمهور مدارا با منتقدان هرچند معدود و هرچند جوان است، نه اینکه در میدان امیرچخماق آتش‌بیار معرکه شویم و برای مردم خود، چماق بلند کنیم.
از دولتی که «امضای امریکا» را تضمین می‌دانست و شعار انتخاباتی‌اش «مذاکره با کدخدا» بود، پذیرفتنی نیست که صدای مردم خودش را صدای امریکا بداند، یعنی در واقع این شعار «دشمن بودن امریکا» برای چنین دولتی سنگین و موجب ثقل هاضمه است. دیگر اینکه این روز‌ها «جوان» در ادبیات سیاسی و اجتماعی ما و بلکه همه جهان، یک عنوان با اهمیت است و موجب فخر و شکوه و سربلندی و امید به آینده. آن زمانی که جوان را بی‌مایه و خام می‌نامیدند، گذشته و حالا همه جا با افتخار از جوانان یاد می‌کنند. در چنین شرایطی جوان خطاب کردن معترضان بر مسئولیت گوینده در برابر ایشان اضافه می‌کند، نه اینکه گوینده را از مخاطبان خود برهاند.
اینکه رئیس‌جمهور آماده بود که عصبانی بشود یا پس از شعار‌های اقتصادی مردم عصبانی شد، چندان تفاوتی هم نمی‌کند، زیرا از یک رئیس‌جمهور انتظار این است که آماده مواجهه با مردم در هر شرایطی باشد. اما اینکه یک رئیس‌جمهور با سابقه سخنان تند و گزنده در زمان انتخابات، دوباره در نزدیکی یک انتخابات دیگر، موتور چنان سخنانی را روشن کند، نشانه خوبی نیست و معلوم می‌کند رئیس‌جمهوری که علی الاصول به‌زودی قدرت را واگذار می‌کند، همچنان درگیرودار قدرت است یا برای ترمیم کارنامه به این گونه سخنان نیاز عاجل دارد که در هر دو صورت مذموم است.
قدر مسلم از هر رئیس‌جمهوری پس از کنار رفتن از مسئولیت، کارنامه اصلی را طلب می‌کنند، یعنی همان شعار‌ها و وعده‌هایی که در رأس بقیه شعار‌ها قرار داشت. هیچ کس از رئیس‌جمهور نمی‌پرسد که چقدر یارانه و حقوق و دستمزد به کارمندان دولت دادی یا چه کسانی را بر سر کار آوردی و چه کسانی را بیکار کردی، این کار‌ها که از هرکس برمی‌آید و انتخابات و دعوا و وعده و وعید نمی‌خواهد. همه می‌پرسند آن وعده اصلی چه شد؟! مثلاً درباره دولت یازدهم و دوازدهم سؤال این است که آن وعده مذاکره با امریکا و رفع تحریم‌ها و «چنان رونق اقتصادی ایجاد کنم که کسی اصلاً دنبال یارانه نرود» چه شد؟ و اگر پاسخ این باشد که «آمدم، برجام را آوردم، برجام را از دست دادم، رفتم» معلوم است که کارنامه زیبنده‌ای نیست و حالا نگرانی آنجاست که نکند این «امریکایی خواندن حنجره جوانان مردم» و این حمله به رئیس قوه قضائیه که حتی انسان آرام و مهربانی مثل آقای دعایی را هم به اعتراض واداشته است، ریشه در آن کارنامه «آمدم، رفتم» داشته باشد!


نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

اشپیگل: پایان غزل خوانی واشنگتن و پیونگ یانگ نزدیک است

آنکارا، مسکو و واشنگتن بر خط آتش ژئوپلیتیک

آیا بازار مسکن دوباره رونق خواهد گرفت؟

هزار راه رفته کلاهبرداران فضای مجازی

سیمای معترضان آبان از نمای نزدیک

مردم در جمهوری مؤمنین

ارزیابی "شورای آتلانتیک" از چالش تظاهرات اخیر عراق برای موقعیت ایران

قطر و محور سعودی به آشتی نزدیک می‌شوند؟

مسکن بدون مهر

ابعاد تهدید به استفاده از «مکانیسم ماشه» علیه ایران

اعتماد مطرح کرد: مسیحی شدن پناهجویان

هفت نکته درباره اوج گیری استقلال با استراماچونی

آیا تندروترین مجلس بعد از انقلاب تشکیل می‌شود؟

استیضاح ترامپ؛ رونوشت به ...!

اینترنت از کجا می‌آید؟

عاقبت هپکو در انتظار صنعت خودرو؟

سنت شانتاژ آمریکایی

فرانسه در وضعیت فلج شدگی

فرشاد مومنی: نقد نظام بودجه‌ریزی خصلت رانتی پیدا کرده است

سه نکته درباره اوپک 177

یارانه پنهان ‌900‌ هزار‌میلیاردی حقوق‌بگیـران در جیب دولت

مدل حباب‌ساز بورس تهران

پرونده نافرجام سقوط هواپیمای سی130

بازگشت سیاست چماق و هویج به روابط غرب با ایران

بازداشت مدیران فاسد و پیام دریافتی مردم

حق اعتراض نهادینه می شود

ریاست‌جمهوری پنس به ضرر ایران است

رقابت از مشهد بر سر صندلی ریاست

قالیباف: ایستاده‌ایم برای تغییر

اتمام حجت‌ ایران، تکرار وعده‌های اروپا

سورپرایز سعودی برای بازارنفت

اصلاح‌طلبان بدلی

«دونرخی» رانت می‌آورد؛ اعتماد را می برد

اصلاح‌طلبان قهر را کنارگذاشتند

صندلی‌های پولی!

تا حقوق‌ 3 میلیون تومانی از مالیات معاف می‌شود

اصلاح‌طلبان برای مجلس آمدند

ماهشهر پس از روز واقعه

کیهان: اظهارنظر رهبر انقلاب ناظر به مسائل امنیتی بود نه طرح اقتصادی بنزین

قدم‌های اولیه اصلاحات در عراق

سرمقاله جوان/ رسالت جنبش دانشجویی در گام دوم انقلاب

سرمقاله خراسان/ خواب تازه آمریکایی ها برای عراق

سرمقاله کیهان/ 16آذر تولد دو شعار

سرمقاله وطن امروز/ در مذمت تلاش دولت برای جلب ترحم

سرمقاله رسالت/ به بهانه تعظیم و تکریم یحیی علوی!

سرمقاله شرق/ خط مقدم سیاست

سرمقاله اعتماد/ سه نکته درباره اوپک 177

سرمقاله ایران/ صندوق، درمان دردهای امروز ما

سرمقاله دنیای اقتصاد/ اصلاح بودجه: ‌ضرورت یا انتخاب؟

سرمقاله فرهیختگان/ نئولیبرالیسم و هیچ‌انگاری عدالت