پیام ویژه

آخرين مطالب

بازی همزمان مقتدی صدر با واشنگتن و تهران يادداشت

بازی همزمان مقتدی صدر با واشنگتن و تهران
  بزرگنمايي:

پیام ویژه - بازی همزمان مقتدی صدر با واشنگتن و تهران
٣٢٩
٠
لینک کوتاه در کلیبرد کپی شد! http://akhr.ir/5810615
-->
دیپلماسی ایرانی / متن پیش رو در دیپلماسی ایرانی منتشر شده و انتشار آن به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست
عبدالرحمن فتح الهی| اگر چه مقتدی صدر و جریان متبوعش از همان روزهای آغاز تجاوز ایالات متحده به خاک عراق مخالفت و حتی تقابل صریح خود را با تداوم و استمرار حضور نظامیان آمریکایی در خاک این کشور اعلام داشته و به این واسطه سیاسبت ضد آمریکایی مقتدی صدر در طول 16 سال گذشته مشهود بوده، اما با نگاهی عمیق می توان دید که وی (صدر) در برهه هایی، حال به صورت ناخواسته در جریان منافع کاخ سفید در کشور عراق حرکت کرده است؛ اگر نگوییم در در پشت پرده تمام آمریکا ستیزی های این سال های صدر، نوعی هم پیمانی محرمانه با کاخ سفید نهفته باشد. به خصوص این روزها که مقتدی صدر با یکه تازی های خود برای تداوم و تشدید اعتراضات مردمی در عراق و سمت و سو دهی به جریان تظاهرات، همان برنامه و طرح مطلوب آمریکایی ها را پیاده می کند. اما در عین حال نکته مهمی که نباید نادیده گرفت این است که به نظر می رسد که مقتدی صدر در بستر نقش آفرینی خود در جریان اعتراضات مردمی عراق نوعی از سیاست یک بام و دو هوا را در قبال جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا در پیش گرفته باشد. در این راستا رهبر جریان صدر شامگاه دوشنبه جاری با صدور بیانیه ای در واکنش به اظهارنظر اخیر کاخ سفید پیرامون تظاهرات اعتراض آمیز در بغداد و شمار دیگری از استان های واقع در مرکز و جنوب عراق عنوان داشت که در صورت دخالت آمریکا در امور کشورش، با تظاهرات میلیونی به حضور آن پایان خواهد داد.
این در حالی است که اگر چه مقتدی صدر داعیه تقابل با دخالت آمریکا در امور عراق را سر می دهد، ولی وی با دمیدن بر آتش اعتراضات و موج سواریش روی مطالبات مردمی، عملا بازی مد نظر کاخ سفید را پیاده می کند که دامنه آن به تعرض و حمله به اماکن دیپلماتیک ایران مانند کنسولگری جمهوری اسلامی در کربلا و یا سر دادن شعار علیه برخی مقامات و شخصیت های داخلی کشور و یا نیروهای همسو با ایران در عراق انجامید؛ حتی برخی اخبار حکایت از این دارد که کشته شدن برخی از فرماندهان محور مقاومت در عراق از جریانات منتسب به مقتدی صدر بوده است، آن هم در شرایطی که رهبر ائتلاف سائرون با سفر خود به ایران در ماه محرم امسال این تداعی را به وجود آورد که اکنون جریان صدر نیز به جرگه محور مقاومت با محوریت و مرکزیت ایران پیوسته و به نوعی با حضور خود در کنار مقام معظم رهبری به قدرت بالا و نفوذ پررنگ تهران در منطقه غرب آسیا اعتراف و اذعان کرده است، به ویژه که در داخل برخی جریانات عمدتا تندرو و اصولگرا با تحلیل های خود این ظن را تقویت کرده بودند. اما گویا مقتدی صدر بر خلاف باور برخی جریانات داخلی با این بازی دو گانه خود، نه به دنبال همراهی و همسویی با تهران و جریام مقاومت، بلکه به دنبال آن است که، هم از امیتاز نزدیکی با جمهوری اسلامی ایران نهایت استفاده سیاسی و دیپلماتیک را ببرد و هم، خواسته یا ناخواسته، در مسیر ریل گذاری شده واشنگتن، البته با پوسته استکبار ستیزی و ضدیت با دخالت ایالات متحده در جریان انتخابات زودهنگام در عراق طی طریق کند.
به هر حال عدم ثبات سیاسی مقتدی صدر و به تبع آن جریان متبوعش در عراق بر کسی پوشیده نیست، همین خصوصیت از رهبر ائتلاف سائرون، یک شخصیت به شدت فرصت طلب می سازد که از هر طریقی به دنبال کسب منافع، تداوم قدرت و تشدید و گسترش نفوذ خود در عراق است و در این راه نیز از هیچ طرح و برنامه ای فرو گذار نیست. از این رو رفت و آمدهای اخیر مقتدی صدر به ایران، آن هم ذیل "رهبری" جریان اعتراضات مردمی عراق -البته به زعم خودش- که اکنون متناسب با اهداف واشنگتن، روابط تهران – بغداد را نشانه رفته است و در کنار آن با حفظ وجهه آمریکا ستیزی به منظور تداوم و تقویت نفوذ خود در میان جامعه عراق، تنها و تنها حکایت از بازی همزمان رهبر جریان صدر با جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا دارد. البته به نظر می رسد این بازی برای مقتدی صدر نمی تواند زمان چندان طولانی ادامه داشته باشد، چون یقینا بازیگری و بازیگردانی چنین سناریویی، آن هم در قامت اجرای سیاست یک بام و دو هوا با واشنگتن و تهران خارج از توان، جایگاه و وزن سیاسی کسی نظیر مقتدی صدر است.


نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

دودستگی جدید در بازار نفت

شلیک به ایده‌های بن‌سلمان

روایتی از رباط کریم؛ بچه‌هایی که یک‌روزه بزرگ شدند

بنفش سر آبی را برید

جنجال یک نطق

افزایش تنش میان تهران و تل‌آویو

بودجه‌ای بدون خانه تکانی ساختاری

انتخاب‌های غلط برای اداره استقلال و پرسپولیس

زنگنه زیر تیغ بنزین

دیپلماسی در اغما

بودجه شرکت‌های دولتی 476 برابر 32 نهاد بحث‌برانگیز

دوئل پیرمردها و جوانان در بریتانیا

تله هرمی در بورس تهران

رمزگشایی از مبادله زندانیان

هیس! کلیدها می‌چرخد

استیضاح «آبی»

مشاور خاتمی: انتخابات تهران را 30 بر هیچ می‌بازیم

دست خالی اصلاحات

قبح فساد ریخته است

نطق‌ آتشین اصلاح‌طلب شجاع

دستِ تنگ حقوق‌بگیران در سال 99

هر "تریپ" چند؟

تقسیم پر‏چالش تهران

پذیرش قانون جلوی لجبازی‌ها را می‌گیرد

روی روسیه و چین خیلی حساب نکنیم

بازگشت دو آیت‌الله

نخست وزیری یک زن 34 ساله در فنلاند

در انتخابات شرکت کنیم؟

سند 1500 هزار میلیاردی سربسته ماند

محو شدن رویای توافق هسته‌ای

سرمقاله فرهیختگان/ اندکی صبر باید که سحر نزدیک است

سرمقاله کیهان/ عراق و تحولات امید‌آفرین

سرمقاله وطن امروز/ فرش قرمز زیر پای میهمان نامرئی!

سرمقاله رسالت/ امضاهایی که تضمین نیست

سرمقاله شرق/ حقوق بشر عرصه معارضه دو اردوگاه

سرمقاله اعتماد/ پرهیز از اعتراف‌گیری

سرمقاله ایران/ امنیت روانی جامعه را تلخ‌تر نکنیم

سرمقاله فرهیختگان/ اندکی صبر باید که سحرنزدیک است

سرمقاله حمایت/ اقشار کم ‌درآمد چگونه حمایت شوند؟

سرمقاله آفرینش/ ثبت نام "بخت آزمایی یا وکالت؟!"

سرمقاله خراسان/ مذاکره طالبان و آمریکا برای «عدم توافق»

استیضاح ترامپ؛ همه راه ها به پوتین ختم می شود

باج‌گیری ترامپ از متحدین شرق آسیایی آمریکا

ترامپ دیگر مجری طرح های نتانیاهو علیه ایران نیست

آسوشیتدپرس: ابزار جدید ایران برای تغییر بازی هسته ای چیست؟

رفتن استراماچونی؛ نمونه‌ای از مدیریت فشل دولتی

ترس برخی کشورهای خاورمیانه از پیروزی کوربین در انتخابات بریتانیا

بودجه سال آینده 6 حفره دارد

مجلس یازدهم چه شکلی است؟

چرا اصولگرایان فکر‌ می‌کنند انتخابات را برده‌اند؟