پیام ویژه - ایسنا /خبرنگار شبکه سیانان در بازدید از ناو یواساس آبراهام لینکلن که اخیرا وضعیت وخیم کارکنان آن به دلیل ماموریت طولانی در غرب آسیا خبرساز شده است، مشاهدات خود از مشکلات بهداشتی، غذایی و سلامت روان کارکنان این ناو را ارائه کرد که روایت رسمی دولت دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا را به چالش میکشد و مشکلات اشاره شده در گزارشهای رسانهای درباره آن را واقعی دانسته است.
با وجود این که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا و پیت هگست، وزیر جنگ این کشور تلاش کردهاند وضعیت وخیم تدارکاتی در ناو یواساس آبراهام لینکلن را کماهمیت جلوه دهند، خبرنگار سیانان در گزارشی با ارائه جزئیاتی از مشاهدات عینی خود روی عرشه این ناو نوشته گزارشها درباره این ناو واقعی هستند و اهمیت دارند.
پاملا براون در گزارشی درباره مشاهدات خود طی سه روز حضور در ناو آبراهام لینکلن و دهها گفتوگو با ملوانان-چه افسران و چه افراد عادی، به سختیهای واقعی و تابآوری کارکنان آن پرداخته و در ابتدا درباره وضعیت غذا در این ناو نوشت: حملات ایران به پایگاه پنجم نیروی دریایی آمریکا در اوایل جنگ در بحرین و نابود شدن مرکز لجستیکی در آن که ناوهای آمریکا در منطقه برای تامین نیازهای تدارکاتی به آن وابسته هستند، زنجیره تامین از طریق بحرین را مختل کرده بود و دورهای از جیرهبندی را تحمیل کرد که ملوانان هنوز بهوضوح از آن یاد میکردند و سپس ماهها کمبود مواد غذایی تازه را به دنبال داشت. ملوانان گفتند که برای مدتی، وعدههای غذاییشان به ماهی تن مخلوط با نودل یا سوسیس سرخشده تقلیل یافته بود. چندین نفر گفتند که وزن زیادی از دست دادهاند.
براون با اشاره به این که در زمان بازدید او نسبت به اوایل جنگ تحمیلی سوم علیه ایران «اوضاع بهتر شده بود و غذا به اندازه کافی موجود بود»، نوشت که «ملوانان جوان عادی هنوز برای هر وعده غذایی تا یک ساعت در صف میایستند-کاری طاقتفرسا که زود روی افراد تاثیر میگذارد. بسیاری به من گفتند که آرزوی اولین وعده غذایی در خانه را دارند.
یکی از ملوانان پس از ترک کشتی در پیامی به براون گفت: «اخیرا غذا نسبت به قبل بیشتر قابل خوردن شده است، اگر چند ماه پیش میپرسیدید، میگفتم که به دلیل غذا بسیاری از افراد وزن کم میکردند.»
شرایط درون کشتی
خبرنگار سیانان در ادامه با توجه به شرایط اسکان خود در این ناو که درست زیر نقطه به پرواز درآمدن مداوم هواپیماها بود، نوشت: حمام اشتراکی افسران که استفاده میکردم، اگرچه آب گرم داشت اما به نظافت اساسی در آن نیاز بود. گزارشهایی از نقاط دیگر کشتی حاکی از داستانهایی درباره گرفتگی لولههای سرویسهای بهداشتی بود که در برخی موارد غیرقابل استفاده بودند.
براون با اشاره به مشکل کپک سیاه در این کشتی که میتواند منجر به بروز حساسیت پوستی و تنفسی شود، نوشته ملوانی که بالاتر از او یاد شد، در پیام خود گفت: «مدتی است که در برخی جاهای کشتی کپک سیاه داریم. فکر کردن به این که وقتی در صف انتظار غذا ایستادهای یا حتی از حمام بیرون میآیی کپک از سقف روی صورت، شانهها، بازوها یا سرت بچکد، دیوانه کننده است».
طبق مشاهدات براون، یک تقسیمبندی طبقاتی واقعی در ناوهای هواپیمابر وجود دارد-جایی که امکانات در اتاق افسران و فضاهای مخصوص افسران با آنچه در خوابگاههای اشتراکی افراد عادی و ردههای پایینتر وجود دارد، متفاوت است و درباره امکانات غذایی نیز صدق میکند.
او افزود: گاهی احساس تنگی فضا میکردم. راهروها باریک هستند و برایم جالب بود که بدانم ملوانان جوان معمولا به عرشه پرواز نمیروند مگر این که جزو وظایفشان باشد.
یکی از ملوانان در یک پیام متنی به من گفت: «توضیح این احساس تنهایی در یک ماموریت ۹ ماهه یا بیشتر سخت است. البته میتوان دوستیهای جدیدی شکل داد و پیوند نزدیکتری با افرادی که با آنها کار میکنی یا به حضور در کنارشان عادت کردهای، برقرار کنی اما باز هم به نوعی احساس تنهایی میکنی. بهترین مثالی که میتوانم برای بیان این احساس بیاورم این است که تصور کنی در یک اتاق کوچک با فضای زیاد برای راه رفتن حبس شدهای اما در عین حال، هیچ حریم خصوصی نداری.»
روحیه کارکنان در شرایط عدم قطعیت
براون در ادامه درباره مشاهدات خود نوشت: نزدیک به نیمی از خدمه در نیمه دهه دوم زندگی خود هستند و بسیاری اولین یا دومین ماموریت خود را تجربه میکردند. برخی از روحیه پایین، کار تکراری و ۱۲ تا ۱۶ ساعته در روز با تقریبا هیچ مرخصی گفتند. برخی از احساس روزمرگی گلایه داشتند و برخی دیگر گفتند که این ماموریت فقط به دلیل این که وایفای دارند نسبت به آخرین ماموریتشان بهتر است.
آنچه بارها و بارها مطرح میشد، غذا، کمبود منابع، کپک یا دیر رسیدن نامهها نبود، بلکه تمدید بدون تاریخ پایان ماموریتشان. یکی دیگر از ملوانان در توضیح این موضوع به براون گفته است: «دلیل اصلی که این ماموریت بسیار بدتر است این است که قرار نبود برای نبرد در جنگ به اینجا بیاییم. در ابتدا وقتی فهمیدیم که عملیات جنگی انجام خواهیم داد، قرار بود یک موضوع دو هفتهای باشد. اما متاسفانه این به یک موضوع ۷ ماهه تبدیل شد. آنها به ما گفتند که برای کمک به معترضان ایرانی اینجا هستیم، سپس به ما گفتند که برای خلع سلاح هستهای ایران اینجا هستیم، حالا میگویند برای حمایت از یک محاصره دریایی است. حتی هدف از انجام این کار متناقض است.»
او افزود: «این یک ناامیدی بزرگ است که ادامه دارد، بر عزیزان ما تاثیر میگذارد و زندگیشان را تا زمان بازگشت ما در حالت تعلیق نگه داشته است. نبود اطلاعات باعث میشود چیزی برای گفتن به خانوادههایمان نداشته باشیم که همه اینها را به یک دردسر بزرگ تبدیل میکند.»
خبرنگار سیانان نوشته فرماندهان به او گفتهاند به این دلیل از تعیین تاریخ بازگشت قطعی خودداری کردهاند که قبلا به ملوانان امید کاذب داده بودند.
تلاش یک ملوان برای خودکشی
پاملا براون در این باره روایت کرد: پس از رفتن من، یک ملوان با پوشیدن جلیقه نجات خود را به دریا انداخت، سپس بر اساس گفته شاهدان عینی، جلیقه و چکمههایش را را در آب درآورد. او با بالگرد نجات داده شد. نشریه میلیتری تایمز بر اساس گزارشهای اعضای خانواده اقدامات مشابه دیگر را گزارش کرده است. حوادث پریدن به دریا مختص ناو لینکلن نیست و مشکلات سلامت روان دلایل متعددی دارد اما این مورد تقریبا به یقین ملوانی بود که مدت زیادی پریشانی و اضطراب تحمل کرده است.
نیروی دریایی میگوید که بحران فراگیر سلامت روان در کشتی وجود ندارد. این ممکن است از نظر فنی درست باشد اما همچنان اصل موضوع را نادیده میگیرد که در یک ناو ۵ هزار نفر نیرو، بر اساس شغل، سن و درجه این مشکل به طور گستردهای متفاوت بروز پیدا میکند اما به وضوح برخی از ملوانان درگیر آن هستند.
یک مقام نیروی دریایی به براون گفته است که افکار خودکشی معمولا اندکی پس از ورود به کشتی افزایش مییابد و سپس با عادت کردن ملوانان کاهش مییابد. این مقام گفت که این روند در ناو آبراهام لینکلن نیز صادق بوده است. خبرنگار سیانان نوشته پس از آن که ملوانی را در حال گریه کردن در اتاقی پیدا کردند که میگفت میخواهد خودکشی کند، پیامهای او به همکارش را بررسی کرد که درباره نیاز به مشاوره خودکشی بود.