پیام ویژه - مراسم راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال در حالی برگزار شد که رصد دقیق قابهای خبری نشان از یک اتفاق تاملبرانگیز داشت؛ غیبت دستهجمعی و معنادار تقریباً تمامی رؤسای پیشین قوای سهگانه که در قید حیات هستند. این پدیده که در سالهای اخیر کمسابقه بوده، امسال به شکلی برجستهتر خود را نشان داد و صندلیهای خالی مسئولان ارشد سابق در میان جمعیت، به یکی از حاشیههای پررنگ این مراسم تبدیل شد.
در حوزه ریاستجمهوری، با نگاهی به تاریخچه مسئولان این قوه، مشاهده میشود که از میان هشت رئیسجمهور پیشین، نیمی از آنها یعنی آقایان بنیصدر، رجایی، هاشمی رفسنجانی و رئیسی دار فانی را وداع گفتهاند.
جز مقام معظم رهبری، در میان چهرههای در قید حیات نیز هیچ حضوری به ثبت نرسید. سید محمد خاتمی که سالهاست در این مراسم شرکت نمیکند، امسال نیز غایب بود و در کنار او، نام محمود احمدینژاد و حسن روحانی نیز در فهرست غایبان بزرگ مراسم به چشم میخورد؛ به طوری که تا پایان زمان رسمی مراسم، هیچ تصویری از حضور این سه رئیسجمهور سابق در خیابانها منتشر نشد.
این موج غیبت تنها به پاستورنشینان سابق محدود نماند و دامن مجلسنشینان و سکانداران سابق دستگاه قضا را نیز گرفت. در حالی که چهرههایی مانند حدادعادل در میان جمعیت رویت شدند، اما دیگر رؤسای سابق مجلس شورای اسلامی از جمله مهدی کروبی و علی لاریجانی در این راهپیمایی حضور نداشتند.
همچنین در بخش مدیریت کلان قضایی، صادق آملی لاریجانی نیز از دیگر چهرههای شاخصی بود که غیبتش در مراسم امسال در کنار سایر همتایان سابقش در قوای دیگر، جلب توجه میکرد. این غیبت گسترده سران ادوار، پرسشهای بسیاری را در میان تحلیلگران سیاسی درباره نسبت این چهرهها با فضای کنونی سیاست داخلی ایجاد کرده است.