پیام ویژه - آرمان امروز / «ترامپ پس از ۳ نوامبر» عنوان سرمقاله در روزنامه آرمان امروز به قلم علی میرزامحمدی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا در ۳ نوامبر، بیش از آن‌که صرفاً یک جابه‌جایی کرسی‌های پارلمانی میان دو حزب سنتی باشد، یک «زلزله هویتی» در پیکره دولت دوم دونالد ترامپ بود. موج نارضایتی عمومی از پیامدهای اقتصادی جنگ، پایگاه رأی سنتی «اول آمریکا» را علیه معماران کاخ سفید شوراند و در یک «تنبیه تاریخی»، اکثریت هر دو مجلس را به دموکرات‌ها سپرد. این رخداد، ترامپ را در برابر بزرگ‌ترین تناقض سیاسی دوران حیاتش نشاند: چگونه می‌توان مدعی صلح‌طلبی و پایان دادن به جنگ‌های بی‌پایان بود، اما هم‌زمان در باتلاق تقابل نظامی با جمهوری اسلامی ایران دست‌وپا زد؟
رفتارشناسی ترامپ در روزهای پس از ۳ نوامبر، بازتاب کلاسیک پدیده «انکار روانی» در روان‌شناسی قدرت است. لغو ناگهانی سخنرانی‌های عمومی، گریز از تریبون خبرنگاران با جمله خشک «نمی‌خواهم درباره شکست صحبت کنم»، و موضع‌گیری فرافکنانه‌ای چون «نام من روی برگه‌های رأی نبود»، همگی نشان می‌دهند که تصویر ساختگی او به عنوان یک «برنده شکست‌ناپذیر» ترک برداشته است.
ترامپ که حتی رأی‌دهندگان حامی دموکرات‌ها در میشیگان را سرزنش کرده و سقوط کنگره را «عقب‌گردی تاریخی» می‌خواند، برای نجات پرستیژ شکننده‌اش دست به دامان ابزارهای نمادین شده است؛ از مصادره نوسانات مثبت وال‌استریت تا خط‌ونشان کشیدن برای وتوی مصوبات کنگره و اعلام این‌که «ترامپ هنوز رئیس‌جمهور شماست». اما واقعیت ساختار سیاسی واشنگتن بی‌رحم‌تر از لفاظی‌های شبکه‌های اجتماعی است؛ او عملاً به یک رئیس‌جمهور ضعیف و بی‌اثر در ماه‌های پایانی تبدیل شده و دموکرات‌ها در کنگره صف کشیده‌اند تا جلوی بودجه نجومی ۱.۵ تریلیون دلاری ارتش را بگیرند.
زلزله در اردوگاه وفاداران؛ شکاف در هسته سخت ترامپیسم
بزرگ‌ترین شوک پساانتخاباتی برای ترامپ، نه از جانب دموکرات‌ها، بلکه از درون اتاق‌فکرهای جریان راست محافظه‌کار وارد شد. کنار رفتن سوزی وایلز و تکیه زدن استیون میلر بر کرسی ریاست دفتر کاخ سفید، بازتنظیم ناگزیر کادر رهبری ترامپ را نشان داد. میلر که همواره رادیکال‌ترین مواضع ملی‌گرایانه را نمایندگی می‌کرد، اکنون در رأس کسانی است که توقف جنگ با ایران را شرط بقای سیاسی جریان ترامپیسم می‌دانند. هشداری که توسط ترامپ جونیور و جی‌دی ونس نیز با صراحت بی‌سابقه‌ای صورت‌بندی شد: ماجراجویی نظامی علیه ایران، خیانت آشکار به مانیفست ضدجنگ ماگا بود و شکست در انتخابات تاوان حتمی آن.
در سوی مقابل، جناح تندرو به رهبری پیت هگست و ژنرال‌های پنتاگون قرار دارند که تداوم تنش سخت با ایران را تنها راه تثبیت میراث نظامی دولت می‌پندارند. گزارش‌ها مبنی بر هشدار محافل امنیتی برای یک عملیات برق‌آسا در پنجره ۸ هفته‌ای تا استقرار کنگره جدید، آخرین تلاش این بلوک برای کشیدن ترمز عقب‌نشینی سیاسی ترامپ است.
پارادوکس تهران؛ بلوف نابودی زیرساخت در برابر تمنای میانجی‌گری
مواضع ترامپ در قبال ایران پس از شوک ۳ نوامبر دچار یک «شیزوفرنی سیاسی» ملموس شده است. از یک سو، خط‌ونشان‌های اغراق‌آمیز ادامه دارد؛ سخن گفتن از نابودی ۳۸ پل در یک ساعت، ادعای هدف‌گیری زیرساخت‌های انرژی در یک روز، و مطالبه پیروزی صددرصدی نه ۹۳ درصدی. این ادبیات تهاجمی بیش از آن‌که نشان‌دهنده اراده برای آغاز فاز جدید نبرد باشد، نوعی «سپر چانه‌زنی» برای پنهان کردن هراس از پذیرش رسمی بن‌بست است. ترامپ تاجرمآبانه می‌داند اگر بدون دستاورد پای میز مذاکره بنشیند، برند هژمونیک او فرومی‌پاشد؛ بنابراین نیاز دارد هرگونه آتش‌بس یا عقب‌نشینی احتمالی را در بسته‌بندی یک «پیروزی قاطع» به افکار عمومی بفروشد.
از سوی دیگر، شواهد عینی حاکی از چرخش اضطراری به سمت ترمز دستی دیپلماسی است. ترامپ به‌خوبی متوجه شده که فرضیه سقوط اقتصادی یا تسلیم سریع تهران، همان‌گونه که مکس بوت و تحلیل‌گران شورای روابط خارجی اشاره کردند، توهمی بیش نبوده است. فاصله گرفتن معنادار از سیاست‌های پرهزینه اسرائیل (که در اظهارات مارکو روبیو درباره خودکفایی تسلیحاتی تل‌آویو منعکس شد)، مطالبه حساب‌گرانه بازپرداخت هزینه‌های جنگ از شیخ‌نشین‌های عربی، و از همه مهم‌تر دیدارهای فشرده با نخست‌وزیر قطر و چراغ سبز به میانجی‌گری بغداد و آنکارا، همگی نشانه‌هایی از تلاش واشنگتن برای یافتن یک «خروج آبرومندانه» است.
فرجام: سه سناریو و آزمون واقع‌گرایی
ترامپ اکنون در یک سه‌راهی ژئوپلیتیک ایستاده است:
قمار نظامی پیش از استقرار کنگره: که با مقاومت لجستیکی، بن‌بست حقوقی و انتحار سیاسی قطعی جمهوری‌خواهان همراه خواهد بود.
محاصره دریایی و انجماد وضعیت موجود: رویکرد پیشنهادی سیا و خزانه‌داری که گرچه تنش مستقیم را متوقف می‌کند، اما اهرم مؤثری برای مهار توان تهران یا کاهش بهای نفت به دست نمی‌دهد.
«معامله با پوشش پیروزی» (کوتاه آمدن بر سر پرونده هسته‌ای): گزارش‌ها حاکی از آن است که واشنگتن ناچار به پذیرش این واقعیت شده است که شاید ناچار شود غنی‌سازی اورانیوم در خاک ایران را (تحت نظارت بین‌المللی) بپذیرد. این یعنی دیوار توهمات کاخ سفید فروریخته است؛ توهمی که روزی فکر می‌کرد با فشار حداکثری یا بمباران می‌تواند ایران را وادار به تعطیلی کامل صنعت هسته‌ای‌اش کند.
ترامپ اگر بخواهد توافق کند، بزرگ‌ترین مانع یعنی حق غنی‌سازی ایران را باید هضم کند؛ اما هنر او این خواهد بود که این عقب‌نشینی آشکار را طوری بسته‌بندی کند و به افکار عمومی آمریکا بفروشد که انگار به یک «پیروزی بزرگ» دست یافته است تا آبرویش حفظ شود.